Scorching Gorges

 Vandaag begon de dag... nat. Maar wel uitgeslapen, ik werd 'pas' om half 8 wakker terwijl ik iets na 10e al in bed lag... Ontbeten met wat goat bowl (yep, ook hier verkopen ze skyr, blauwe bessen en bananen, wie had dat gedacht) en wat koffie. En toen alle natte spullen maar gaan inpakken. Geen prettig taakje. Ik was dan ook pas tegen 10u klaar om te vertrekken, en tegen die tijd was de zon alweer doorgebroken en brak het zweet me alweer uit voordat ik goed en wel op de motor zat. Dit zou een teken aan de wand zijn voor de rest van de dag. 

 Al gauw moest ik alweer even stoppen om een foto te maken, het meer 'Le Verdon' was erg mooi! 

Dit zou toch wel de dag van de rotswanden, de een nog indrukwekkender dan de ander. 

 

Toen kwam ik al vrij gauw in de buurt van de 'Gorges du Verdon', als je dan langs de weg een paar honderd meter omlaag kan kijken dan slik je wel ff. 

Ondertussen was het kwik alweer gestegen na zo'n 30c, en de temperatuur zelf is nog tot daar aan toe, de zon is de echte killer. Die was zo fel en warm, dat heb ik nog nooit meegemaakt. De hele dag was dan ook een gevecht tegen de warmte, zowel voor mij als voor de motor. Op stukken waar je omhoog ging steeg de temperatuur mee, maar door met beleid te rijden viel het onder controle te houden. 

Toen ik eenmaal op m'n gepinde stopplekje aankwam in een piepklein maar typisch Frans dorpje genaamd La Palud-sur-Verdon, heb ik ff de tank kunnen vol gooien en de motor in de schaduw gezet, er was zelfs nog een winkeltje om even wat koud water, een baguette en zeer welkom ijsje te halen. Verfrist begon ik weer aan de route om de kloof heen.  Lac de Saint-Croix was van bovenaf even indrukwekkend.. 

Als vanaf beneden 

Het uitzicht bovenop de kloof aan de andere kant was niet minder indrukwekkend. 

 

 

Hier werd het echter wel wat minder prettig, niet alleen de verzengende zon bleef maar aanhouden zonder ook maar een klein beetje schaduw, de begroeiing in deze streek is echt aanmerkelijk anders dan elders, echt woestijnachtig. Maar de wegen werden ook pittig, krappe weggetjes met aan een stuk door bochten. Dat is in 30c en volle zon echt hard werken. En omdat het zo langzaam ging was er ook nauwelijks koeling van de rijwind. 

Op een gegeven moment kwam ik op een stuk waar ze recent nieuw asfalt hadden gelegd, pik zwart asfalt en een en al grind. Ik zag van het busje wat voor me reed zo de grind omhoog springen, dus maar afstand en rustig aan. Ik heb de Fransen echt vervloekt, echt crimineel om daar op te moeten rijden als motorrijder. Helaas was omdraaien ook niet echt een optie, dan rij je zomaar ff 50-100km om. Op een dag totaal van 270km had ik daar niet echt zin in. 

Toen ik eenmaal de omgeving van de kloof had verlaten, had ik het tempo goed opgeschroefd, vast besloten om het beste te maken van de wegen waar ik eindelijk harder als 50-60 kon rijden. 

Maar Frankrijk had nog wat kloven voor me in petto, dit was niet minder indrukwekkend hoor. 

Hierna volgde de vergezichten en kloven elkaar in rap tempo op.  

En nog wat meer kloven, want ja je kunt nooit genoeg kloven zien op een dag? 

Toen kwam een weg waar ik wenste dat ik nooit was ingedraaid. Een verlaten bergweggetje van net een auto breed. En weer aan 1 stuk door bochtjes en zo'n krappe haarspeldbochten dat ik meermaals bang was om te vallen of het niet te halen. En dat nog steeds in 30c met de volle zon op me. Ik was echt not amused, dit soort wegen probeer ik normaal te vermijden, maar ja soms zie je het gewoon over het hoofd. 

 Mijn multi vond het ook alles behalve leuk, door de lage snelheid, constant klimmen en het constante accelereren, ook al deed ik rustig en met beleid, bleef de temperatuur maar klimmen tot 103c, het punt waar de fans gaan helpen. Maar dat voel je dus echt enorm tussen de benen omhoog komen, geen pretje. Ik maar even gestopt bij een stukje met schaduw en een appeltje gegeten en wat gedronken. Wil weer opstappen en opeens valt m'n oog op m'n achterwiel demper. Zit dat gewoon he-le-maal vol met stukjes asfalt. Van die weg in de kloof van Verdon! 

 

Ik maar zo goed en kwaad als het kon begonnen aan de zooi eruit te krijgen, maar dat was makkelijker gezegd als gedaan. Niet alleen plakt het spul, het was ook haast eindeloos... Terwijl ik dat aan het doen was, kwam een groepje motorrijders langs die gelijk stopte en vroeg wat aan de hand was. En ze boden meteen aan te helpen. Dus hup, motor op de middenbok, zijkoffer eraf, gereedschap erbij en maar de rotzooi eruit graven. Ze zijn gebleven tot we samen eens waren dat het voldoende was dat het geen kwaad meer kon. Na ze uitgebreid bedankt te hebben maar begonnen aan de laatste 30km van de rit.

Maar niet nadat ik nog even gauw een foto'tje geschoten had van de omgeving... 

Eenmaal aangekomen bij de camping ( maar gauw de zeiknatte tent opgezet, en gevraagd aan de eigenaresse of er een wasmachine aanwezig was. Bood ze aan het zelf te doen in haar prive wasmachine, daar zeg ik geen nee tegen he! Kost wel ff 12e maar toch fijn om weer schone spullen te hebben. En terwijl ik dit schrijf zit ik in de tuin van een klein restaurantje waar ik net een lekkere Franse pizza (is dat een ding?) na binnen heb gewerkt. Met best een aardig uitzicht op de achtergrond... 

Morgen naar Monaco, weer zo'n bucketlist dingetje afstrepen. Ben benieuwd, nog ff bezien of ik daadwerkelijk afstap en rondje loop, gaat daar ook 30c worden, en of ik daar zin in heb zie ik op dat moment wel. Maar in ieder geval: #zinin! 

Route vandaag