Vandaag begon de dag... niet eens zó vroeg. Werd om 6uur weer wakker maar heb me nog eens omgedraaid, ik wist dat ik niet zo'n heel lange route had vandaag en heb me iets meer kunnen uitslapen. Desondanks was ik om 9uur exact alweer klaar om de weg op te gaan.
Daarna duurde het niet lang of mijn humeur tegenover gister verbeterde aanzienlijk. De eerste x kilometer was namelijk over heerlijke bochtige wegen, redelijk rap, niet eens zo'n heel slecht asfalt en bovenal; totaal niet druk! Al gauw kwam ik weer de waanzinnige bergtoppen tegen waar de Dolomieten om bekend staan.
Daarna volgden heel veel dorpjes elkaar gauw op en die waren allemaal een variatie op "Cadore", dan wordt het natuurlijk een spelletje om zo Italiaans mogelijk de plaatsnamen uit te spreken met de nadruk op "Cadoooooreee". Ja ik vermaak me prima met mezelf. De uitzichten in de verschillende "Cadore's" was echter niet misselijk.
Na een snelle stop bij een bakkerij waar ik wat verse broodjes en een of ander chocolade koekje scoorde, weer door over een onvervalste bosweg. Geen geweldig asfalt, niet al te breed maar wel heerlijk koel. Al verhulde de uitzichten zich hier vaak achter de bomen, als je dan een dorpje tegenkomt en zo'n uitzicht zich plotseling laat zien, dan is het gauw in de remmen en ff fotootje maken.
Eenmaal de volgende pas over was ik echt even sprakeloos...
Hierna had ik een pin geplaatst op een stuk waar het op google maps heel mooi uitzag, en op de planner de weg heel leuk. Realiteit was helaas, anders. De weg was -ontzettend- slecht onderhouden, krap en super steil op sommige plekken. Wel een paar mooie foto's gemaakt, vooral de enormiteit van de aardverschuivingen maakten indruk.
Toen weer gauw omgedraaid, ik had de weg eigenlijk nog een km of 10 moeten volgen voordat ik zou omdraaien, maar daar had ik weinig trek in. Weer door met de originele route. Helaas werd de weg er na de afslag ook niet veel beter op, eerder slechter. Wat volgde was een km of 15 gaten in de weg, gravel of missende stukken asfalt ontwijken, terwijl ik afdaalde op wederom een krappe bergweg met bijbehorende blinde haarspeldbochten. Dat was echt hard werken kan ik je vertellen, dan ben je niet bezig met motorrijden of genieten van de omgeving, maar met overleven...
Al leverde het wel tenminste 1 fraai plaatje op.
Alèh, ook daar kwam een einde aan en na de nodige doorgaande wegen en nog meer Italiaanse dorpjes, reed ik opeens, doch niet geheel onverwacht, Oostenrijk binnen! Het zesde land deze reis. De weg de pas op aan de Italiaanse kant was prachtig, perfect asfalt en heerlijke bochten. Ga de grens over en opeens mega slecht asfalt en overal van die 'lasnaden', je kent ze wel, die reparatie lijnen van een centimeter of 5-10. Aangezien het alweer een graadje of 30 was, zijn die dus spekglad. Daar kwam ik tot mijn schrik achter nadat ik relatief schuin in een bocht over zo'n lijn ging en mijn voorwiel een stapje opzij zette. Dan ben je opeens wakker kan ik je vertellen.
Omdat het alweer hoog tijd was voor een lunchpauze gestopt bij een mooi plekje na de pas, lekker veel schaduw en warempel, een bankje mét tafeltje! Meer kan ik niet wensen. Al waren de miljoenmiljard vliegen die me belaagde (van het soort dat niet opvliegt als je beweegt met je hand) niet bepaald wenselijk. Maar nadat ik de jacht had geopend met mijn motorhandschoenen en er een aantal te pakken kozen ze eieren voor hun geld.
Wel een gave foto gemaakt van een wel heel bochtig stukje.
Hierna door een aantal valleien waar het kwik behoorlijk opliep (30c of meer), maar het leed werd verzacht doordat de Oostenrijkers gewoon 100 toestaan op de buitenwegen. Dus goed door kunnen rijden, ondertussen betrok de lucht behoorlijk en met nog geen 10km te gaan kwamen er flinke druppels na beneden. Toeval wilde dat ik gelijk een bushokje zag waar nog wat motorrijders aan het schuilen waren. Dus hup motor erbij en schuilen. Waren een paar norse Duitsers dus maar m'n regenpak aangetrokken en ik was nog geen 2km verder of het was alweer droog. Typisch.
Eenmaal op de camping aangekomen in een plekje vlak voor de Grossglockner, Heiligenblut genaamd, door een heel vriendelijke eigenaar geholpen die zei 'zoek maar een plekje uit'. Flinke weide met zat plek, heb me genesteld tussen 2 andere Hollanders aan de rand en kort bij de faciliteiten, ik ben wel een beetje klaar met 200m lopen voor de kleinste dingen. De camping heeft ook een restaurant, en omdat het daar binnen wel heel knus uitzag maar besloten niet lastig te doen met zelf koken en lekker droog en warm binnen te gaan zitten met m'n laptop en een oplader. Ideale plek om aan de blog te beginnen.
Buiten barstte het onweer dan toch echt los. Eenmaal terug in de tent waardeer ik deze tent alleen maar des te meer. Als ik nu met m'n oude koepeltentje zou kamperen zou het de hele avond krampachtig op m'n knieën zitten om wat te doen en nu zit ik heerlijk relaxed met m'n voetjes omhoog.
De camping biedt een mooie blik op de Grossglocker, al heb ik nog geen foto gemaakt, het is grijs en grauw buiten. Maar het uitzicht is desondanks wederom imposant. Wordt weer genieten met ontbijten morgen! Aan het eind van de dag morgen rijd ik de Alpen dan toch eindelijk weer uit, maar niet getreurd, ik ga nog een dag het Adelaarsnest bezoeken en dan zal ik hopelijk nog een laatste keer kunnen genieten van de schoonheid van de Alpen.
Morgen dus de Grossglockner, de hoogste berg van Oostenrijk, en wel zo populair dat het blijkbaar een tol weg is! Maar liefst 36,50 mag ik gaan aftikken om eroverheen te rijden.. Desondanks, #zinin!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten