TWEE voor de prijs van een!

 Vandaag begon de dag.. met een hard hoofd! 

 Pff, ik drink vrijwel nooit, ben dus echt niks gewend. En een halve fles limoncello, ja dat merk je wel... Nou ja ik had in ieder geval geen hoofdpijn en ik was om 6u toch alweer wakker. Dus lekker op m'n gemak ontbeten (yep, good 'old g.o.a.t. bowl) en nog even van dat fantastische uitzicht op die berg genoten. En na Matthias een vaarwel en veilige reis te hebben gewenst maar gaan inpakken. Toch ging het allemaal hartstikke vlotjes en zat ik bij 9uur toch alweer op de motor. 

Ik had vandaag een route kris-kras rondom Cortina D'Imprezza opgesteld. Als je denkt van hey wat komt me die naam bekend voor, daar zijn afgelopen winter de olympische spelen gehouden. 

Ik kwam al vrij snel boven op de eerst pas aan, de uitzichten waren wederom niet te smaden. 

Maar vandaag was, wellicht ook door de semi-kater wel de eerste dag dat ik er eigenlijk stiekem wel een beetje genoeg van zou krijgen. Het was zondag en allejezus dat heb ik geweten, wat was het -idiooot- druk. Echt absurd, boswegen waar de auto's werkelijk overal geparkeerd staan, middle of nowhere en overal staan auto's. Om maar niet te beginnen over de fietsers, of nog erger, over die wat er niet langs durven zonder 26m ruimte in de breedte en 3km ervoor. Ik heb me een partijtje lopen ergeren vandaag... 

 Nou ja, om niet te vervallen in een ellenlange klaagzang, hier nog wat foto's; 

Helaas kreeg ik op een gegeven moment wel wat regen vandaag, ik was al een tijdje op zoek naar een plekje om te eten en kieskeurig dat ik ben, had ik dus veel te lang gewacht met kiezen en toen regende het plots. Dat deed ook niet veel goeds voor m'n humeur zoals je je kunt voorstellen. Wel nog een fijn bankje onder een boom gevonden en nog even kunnen genieten van m'n verse broodjes en wat fruit. 

Maar het kwaad was geschiet, ik had me in m'n kop gehaald dat ik terug naar het noorden wil, en die gedachte kon ik maar niet schudden. Ik ben nu 15 dagen onderweg en ik heb al zoveel hoogtepunten gehad, meer dan ik ooit had kunnen dromen. En ergens bekruipt me nu een beetje het gevoel dat ik het allemaal wel een beetje gezien heb, het begint allemaal een beetje op elkaar te lijken langzamerhand. Ik had eigenlijk nog 2 dagen gepland hier in de Dolomieten, om dan einde van die 2de dag in Oostenrijk te eindigen.  

Maar ik heb net eens gekeken en m'n routes aangepast, morgen een kleine 235km om uit te komen op een camping vlak voor de Grosglockner, dan door naar de Chiemzee om van daaruit het BMW museum en het Adelaarsnest te bezoeken. Dat zijn 2 unieke uitstapjes waar ik ook erg naar uit kijk. 

In ieder geval, ik had een camping gepland in Forno di Zoldo. Toen ik aankwam moest ik door een haast achterbuurt aandoend dorpje over weggetjes waar ik me meteen afvroeg; hoe krijgen ze in godsnaam een caravan hierover?! Aangekomen bij de camping melde ik me bij de receptie, het was rond 2uur. Ja ze hadden plek, maar ik mocht niet met de motor naar binnen tot 3u, want 12 tot 3 waren stilte uren... Hoe verzin je het. Ik had dus echt geen zin om met al m'n spullen te slepen of bijna een uur te wachten in eenheel benauwde 30c.. Dus maar even verder gezocht en een camping 10 minuutjes verderop gevonden met een werkelijk schitterende achtergrond..

 

Goed, morgen dus noordelijk en voor m'n gevoel, richting huis. Zal nog wel een dag of 5 duren eer ik thuis ben, maar de weg terug is ingezet. All good things must end en gvd wat heb ik het goed gehad, wat een hoogtepunten en schitterende dingen heb ik gezien! 

In ieder geval weer lekker van me af kunnen schrijven en nu heb ik weer #zinin! morgen! :)