Rain & Thunder!

 Vandaag begon de dag weer goed, uurtje of 7 uitgerust wakker en na een simpel ontbijt begonnen aan het opruimen, wat ondertussen routine begint te worden. Voor m'n gevoel ben ik er steeds sneller in. Maar toch rustig aan gedaan want tenslotte ben ik op vakantie. Erg te spreken over deze camping btw, ik weet niet of ik het gister vermeld had, maar uitstekende voorzieningen en heerlijk gegeten bij het restaurant; Gratin de Ravioles du Dauphine; oftewel heel veel kaas en wat pasta in een bakkie, maar lekker! 

Rond een uur of half 10 de weg weer op en begon al gelijk met een mooi bosweggetje, niets geks maar wel lekker om ff erin te komen. Heupjes lekker los draaien in de bochtjes en gas erop! En al snel had ik 'best een aardig'  uitzicht te pakken.

Een stukje verder moest ik maar weer stoppen om deze juweeltjes op de gevoelige plaat te zetten, heel vervelend... 

Niet lang daarna had ik weer best een aardig uitzicht over de vallei nabij het plaatsje Gap, weer ff gauw een plaatje geschoten langs de weg.

Daarna flink wat doorgaande 'saaie' wegen, wat ergens wel ff lekker was, ondertussen was het kwik alweer gestegen na een graadje of 27+. En op die wegen kun je vaak goed doorrijden dus lekker wat rijwind koeling. Toen kwam ik uit op een weg wat me uitzicht bood op Lac de Serre-Ponçon, daarboven was het kwik alweer naar 30c gestegen en de zon brandde ongenadig hard, ik was dan ook dringend opzoek na een beetje schaduw. Uiteindelijk maar in de minieme schaduw van een flinke struik even gepauzeerd en deze plaatjes gemaakt van dit prachtige meer.. 

En dat meer, dat bleek dus een stuwmeer te zijn, de schaal valt natuurlijk niet over te brengen op een foto, maar dat was echt huge! 

Hierna volgde weer een stuk doorgaande weg, nogmaals geen straf met die temperaturen en uitzichten. Toen draaide ik een onschuldig ogend bosweggetje in, en opeens viel me op..

42km deze weg volgen!

En wat een gave weg was dit, mega krap en technisch, weer vrijwel geen verkeer en -schitterende- natuur... ik laat de plaatjes voor zich spreken.

Daar ook maar even gepauzeerd, de temperatuur was daar flink gezakt tot een graadje of 20 en er stond een flinke wind tussen die enorme rotsmuren in, dat was echt ff genieten. Ondertussen begon het echter flink te betrekken, uit voorzorg maar alvast de regenbroek aangedaan (dat is een p.i.t.a. om te doen dus liever op t gemak als het nog droog is). En dan komt een groepje van 3 Fransozen langs op de motor die vriendelijk zwaaien. En toen ik een stukje verder was haalde ik ze netjes in, soms ligt het tempo gewoon net wat hoger. 

Vlak daarna begon het opeens goed hard te druppelen, ik gauw motor aan de kant, regenjas aan, waterdichte (midseason) handschoenen aan, en maar weer door. Na nog geen 5min was ik van binnen natter dan buiten van het zweten en de regen was zo goed als gestopt. Ik maar weeer stoppen, regenjas uit, en van de gelegenheid even gebruik maken te plassen. Ik ben nog niet terug bij de motor of het begint echt hard te druppelen, ik vloeken, regenjas maar weer aan, maar wel zomerhandschoenen, geen zin in nattere zweethanden dan van de regen. En met dat ik weg wil rijden komt het groepje Fransozen me voorbij, aansluiten dan maar. Ondertussen begon het echt -hard- te regenen en onweren, maar de Fransozen hielde een gematigd tempo erin en ik had zoiets van, waarom de held proberen uit te hangen in deze omstandigheden en ze met gevaar voor mezelf en hun in te halen. Ik ben ze dus maar gevolgd voor een kilometer of 20. 

Normaal hou ik er totaal niet van om in een groep te rijden, dan ga ik teveel kopiëren in plaats van m'n eigen ding te doen. Maar in dit geval vond ik het echt niet erg, door de 2 voor me wist ik wel ongeveer waar ik kon rijden en door op hun gedrag te letten kon je goed inschatten wat voor een bocht eraan kwam. Natuurlijk moest ik een keer de andere kant op en toen heb ik ff geflitst en gezwaaid en kreeg ik een zwaai terug, weer dat broederschap onder motorrijders. 

Natuurlijk had ik niet vooruit gekeken wat voor een weg ik zou volgen, ik moest nog maar iets van 30-40km tot het eindpunt, maar ik had er geen rekening mee gehouden dat ik nog een ontzettend krappe, doch gave, col zou rijden. In de stromende regen.. en dat zonder iemand voor me om het voor te doen! Ik ben op die 30km ofzo werkelijk 2 mensen tegengekomen, en dat was maar goed ook, want in de regen, krappe wegen en haarspeldbochtjes... Niet mijn favoriet, maar ik wist dat ik ze lekker breed kon aansnijden en dan ontwikkel je vanzelf het zelfvertrouwen dat je bandjes je wel op de weg houden. Uiteindelijk dus nog best ff van kunnen genieten, het was wel een ervaring zeg maar. 

Toen kwam ik (alweer) op een weg terecht waar de Fransen het een goed idee vinden om een idiote hoeveelheid grind te strooien, waar het goed voor is mag joost weten maar het rijd alsof je op een gravelweg rijdt. Je voelt je motor soms gewoon beetje glijden, ik ben dus echt geen held in zulke low-grip omstandigheden. Eerder op de dag ook al zo'n weg gehad en dan zit je dus echt kilometers achter elkaar met geknepen billen te rijden, vreselijk irritant. 

Dat was de klaagzang van vandaag. 

Eenmaal aangekomen op de camping hoorde ik het rommelen.. ik tegen de receptie mevrouw, volgens mij moet ik me haasten met de tent opzetten. Op buienradar was het 1 grote rode vlek... Dus in alle haast de tent opgezet, gelukkig begin ik er wel handigheid in te krijgen, maar ik had em nog net niet helemaal opgezet brak de hemel open. Komt me toch een partij regen uit de lucht... Ik maar alles snel in de tent gelegd en snel erin gaan schuilen. Stoeltje opgezet en maar op m'n telefoon tokkelen, want ik had m'n eten, kookgerei en kledingtas nog in de motor zitten. En geloof mij, op die 5meter en 30sec dat het me zou duren dat eruit te halen, was ik doorweekt geweest.  

 

 

Ondertussen is het weer droog hier en dat zou het komende dagen als het goed is blijven, fingers crossed. Loop ik net na de winkel die hier op 200m afstand zit, en wat zie ik hier op de camping staan, 3 wel heel bekende motoren.. Ik kijken, blijken het de 3 Fransozen te zijn waar ik al die kilometers mee heb gereden! Klein wereldje, natuurlijk ff getracht een praatje te maken, maar helaas spraken ze alleen maar Frans. Wel nog ff met handen& voeten, "Ducati red multistrada, uhh Rain rain i followw yes??"  duidelijk weten te maken dat ik dat was die hun volgde en opeens viel het kwartje bij ze en kreeg ik een paar brede glimlachen en thumbs up. Leuk momentje! 

 

Morgen verwacht ik weer een spectaculaire (warme!) dag bij Gorges du Verdon. #zinin!