Om maar meteen met de deur in huis te vallen, en tis niet dat ik jullie lezers nou perse nog jaloerser wil maken, maar ik heb het vandaag fris gehad... (en voor degene die dit later terug leest, op het moment van schrijven is in NL een hittegolf met 37c).
Gisteravond was de zonsondergang toch wel weer erg mooi, deze foto's wil ik jullie niet onthouden.
Weer gelukt om de blog niet te beginnen met 'Vandaag begon...', maar ja vandaag begon de dag toch echt weer lekker vroeg, had de g.o.a.t. bowl me weer gesmaakt, was het nog steeds een takke eind lopen naar het toiletgebouw en daar in Leifers was het nog steeds best warm. Maar ik ben de warme nacht best goed doorgekomen, daar mag ik niet over klagen. Bij de campingshop nog een broodje en een croissant met pistache vulling gescoord, dat moest ik geprobeerd hebben, ook al had ik me voorgenomen weer wat minder en gezonder te gaan eten. Toch was ik rond 9 uur weer klaar om te gaan.
Het eerste deel van de route voerde me weer over de geweldige weg van 2 dagen geleden, nu terug omhoog en aangezien het vrijwel aan het begin van m'n route lag, heb ik 't toch een stukje rustiger aan gedaan. Daarna begon een flink stuk door een bos over een pas, en dat zou toch een beetje een thema van vandaag worden. Wat ontzettend gaaf om gewoon 20-30km lang aan een stuk door een bos te rijden. Het was wel echt hard werken want het was wederom een smalle weg met op momenten ontzettend krappe haarspeldbochtjes en talloze blinde bochten.
De fout die ik vanochtend dus had gemaakt was dat ik met inpakken het alweer flink warm had gekregen, en tegen de tijd dat ik vertrok was het daar een graad of 26. Dus ik dacht dat het een goed idee was m'n t-shirt en nekkol alvast nat te maken en aan te trekken. Niet erbij stil gestaan dat in het bos waar ik heen ging, het maar 20c was. Dat was op een gegeven moment toch niet zo prettig meer..
Anyway, op een gegeven moment haalde ik daar een flinke VW suv in, niks bijzonders natuurlijk. Echter na een snelle plasstop kwam meneer me net voorbij toen ik wou vertrekken, ik wuifde nog even zo van; laat me ff voor zodat ik niet achter je zit. Meneer stopt, rijdt achteruit om me aan te horen, en rijd zo voor m'n neus weer weg. Dus ja, dan maar er achter rijden en wachten op een geschikt moment om in te halen. Meneer had haast ofzo, want hij stampte flink door, al houdt ik em op m'n motor natuurlijk makkelijk bij, maar waar ik gewoon langs tegemoet komende auto's kan; moest hij iedere keer VOL in de remmen. Nadat ik voor de 3de keer bijna een noodstop moest maken hierdoor koos ik maar eieren voor m'n geld en heb ik even gewacht en flink afstand genomen. Gelukkig ging ie vlak erna een parkeerplaats op; ik heb even kort naar 'm getoeterd en toen ik zag dat ie naar me keek even met een vinger op m'n helm getikt. Bereik ik iets ermee? Nee vast niet, maar ik voelde toch even heel erg de drang om 'm duidelijk te maken wat ik van 'm vond.
Na een korte lunchpauze langs de weg op een nietszeggend stukje Italië, lieten al gauw de fameuze rotsformaties van de Dolomieten zich zien. Nadat ik weer wat van die ontzettende toeristische dorpjes gehad met bijbehorend slakkengang wou ik net voorbij een camper blazen op een recht stuk weg, toen ik rechts van me een wel heel mooie rotsformatie zag, split-second beslissing om even foto'tje maken heeft me waarschijnlijk een lastig gesprek met de lokale Carabinieri bespaard, want met dat ik weer achter de camper duik zie ik een drietal dienders staan op een parkeerplaats.
Na verschillende schitterende wegen, bossen en een enkele pas, kwam ik al gauw in de buurt van mijn camping. Maar eerst kwam ik langs dit geweldige meer, hier zie je wel duidelijk het effect van klimaatverandering, als je goed kijkt zie je dat het meer eerst echt een -flink- stuk hoger stond!
Stukje verder weer een foto momentje en daar bood een Hollander even spontaan aan een foto'tje van mij te schieten!
Eenmaal aangekomen op de camping en me geïnstalleerd te hebben alweer een aantal contacten gemaakt, onder andere een Duitser, ook een soloreiziger, ga ik morgenochtend even samen de Sella Ronde mee doen en dan met de Gondola de Punta Rocca omhoog (dacht ik). Het terras van Marmolada bezoeken, het hoogste uitkijk punt in de hele Dolomieten. Ik ga waarschijnlijk wel een schone onderbroek nodig hebben in de gondola omhoog, maar goed, zien we dan wel weer! In ieder geval; #zinin!
Op bovenstaande foto zie je het (eerste) station nog net liggen en de kabels er naar toe ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten