TWEE voor de prijs van een!

 Vandaag begon de dag.. met een hard hoofd! 

 Pff, ik drink vrijwel nooit, ben dus echt niks gewend. En een halve fles limoncello, ja dat merk je wel... Nou ja ik had in ieder geval geen hoofdpijn en ik was om 6u toch alweer wakker. Dus lekker op m'n gemak ontbeten (yep, good 'old g.o.a.t. bowl) en nog even van dat fantastische uitzicht op die berg genoten. En na Matthias een vaarwel en veilige reis te hebben gewenst maar gaan inpakken. Toch ging het allemaal hartstikke vlotjes en zat ik bij 9uur toch alweer op de motor. 

Ik had vandaag een route kris-kras rondom Cortina D'Imprezza opgesteld. Als je denkt van hey wat komt me die naam bekend voor, daar zijn afgelopen winter de olympische spelen gehouden. 

Ik kwam al vrij snel boven op de eerst pas aan, de uitzichten waren wederom niet te smaden. 

Maar vandaag was, wellicht ook door de semi-kater wel de eerste dag dat ik er eigenlijk stiekem wel een beetje genoeg van zou krijgen. Het was zondag en allejezus dat heb ik geweten, wat was het -idiooot- druk. Echt absurd, boswegen waar de auto's werkelijk overal geparkeerd staan, middle of nowhere en overal staan auto's. Om maar niet te beginnen over de fietsers, of nog erger, over die wat er niet langs durven zonder 26m ruimte in de breedte en 3km ervoor. Ik heb me een partijtje lopen ergeren vandaag... 

 Nou ja, om niet te vervallen in een ellenlange klaagzang, hier nog wat foto's; 

Helaas kreeg ik op een gegeven moment wel wat regen vandaag, ik was al een tijdje op zoek naar een plekje om te eten en kieskeurig dat ik ben, had ik dus veel te lang gewacht met kiezen en toen regende het plots. Dat deed ook niet veel goeds voor m'n humeur zoals je je kunt voorstellen. Wel nog een fijn bankje onder een boom gevonden en nog even kunnen genieten van m'n verse broodjes en wat fruit. 

Maar het kwaad was geschiet, ik had me in m'n kop gehaald dat ik terug naar het noorden wil, en die gedachte kon ik maar niet schudden. Ik ben nu 15 dagen onderweg en ik heb al zoveel hoogtepunten gehad, meer dan ik ooit had kunnen dromen. En ergens bekruipt me nu een beetje het gevoel dat ik het allemaal wel een beetje gezien heb, het begint allemaal een beetje op elkaar te lijken langzamerhand. Ik had eigenlijk nog 2 dagen gepland hier in de Dolomieten, om dan einde van die 2de dag in Oostenrijk te eindigen.  

Maar ik heb net eens gekeken en m'n routes aangepast, morgen een kleine 235km om uit te komen op een camping vlak voor de Grosglockner, dan door naar de Chiemzee om van daaruit het BMW museum en het Adelaarsnest te bezoeken. Dat zijn 2 unieke uitstapjes waar ik ook erg naar uit kijk. 

In ieder geval, ik had een camping gepland in Forno di Zoldo. Toen ik aankwam moest ik door een haast achterbuurt aandoend dorpje over weggetjes waar ik me meteen afvroeg; hoe krijgen ze in godsnaam een caravan hierover?! Aangekomen bij de camping melde ik me bij de receptie, het was rond 2uur. Ja ze hadden plek, maar ik mocht niet met de motor naar binnen tot 3u, want 12 tot 3 waren stilte uren... Hoe verzin je het. Ik had dus echt geen zin om met al m'n spullen te slepen of bijna een uur te wachten in eenheel benauwde 30c.. Dus maar even verder gezocht en een camping 10 minuutjes verderop gevonden met een werkelijk schitterende achtergrond..

 

Goed, morgen dus noordelijk en voor m'n gevoel, richting huis. Zal nog wel een dag of 5 duren eer ik thuis ben, maar de weg terug is ingezet. All good things must end en gvd wat heb ik het goed gehad, wat een hoogtepunten en schitterende dingen heb ik gezien! 

In ieder geval weer lekker van me af kunnen schrijven en nu heb ik weer #zinin! morgen! :) 

 

 

 

Twee voor de prijs van EEN!

 Zoals de titel al insinueert, heb ik wat in te halen. Ik heb gister de blog laten schieten want ik heb vrijwel de gehele dag doorgebracht met m'n nieuwe Duitse mattie Matthias.  

 

Gisterochtend gewoon weer lekker vroeg opgestaan en voor de verandering weer een keer niet de hele boel moeten inpakken, en rond een uur of half 9 zijn we op de motors vertrokken om de befaamde Sella Ronde te rijden. Ik had gehoopt door lekker vroeg te zijn dat we de drukte wat konden ontlopen, maar niets bleek minder waar. Eigenlijk gelijk al bij het eerste dorpje viel me op hoe druk het was. Maar goed, toch gewoon begonnen aan de ronde rond de Piz Boe. En wat een adembenemende uitzichten bood ie! 

Maar de wegen waar ook werkelijk spectaculair, en omdat ik geen bagage bij me had mijn multi er wel zin in. Denk niet dat ik ooit zoveel mensen heb ingehaald op zo'n kort tijdsbestek. Boven aan de eerste pas toch maar gestopt en afgestapt om wat foto's te schieten. Matthias had een mooie DSLR camera bij zich, maar die foto's hou ik nog tegoed van 'm op het moment van schrijven. Zelf uiteraard ook wat foto's gemaakt; 

Op zo'n dag als dit blijf je foto's maken, maar zulke uitzichten heb je dan ook niet dagelijks. 

Maarr toen was het tijd om de Queen van de Dolomieten OP te gaan! Ik vermeldde het in mijn laatste blog al even dat ik met de kabelbaan omhoog zou gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Na de lieve som van 40,- te hebben achtergelaten bij de kassa, hop de gondola in en totaal ondramatisch op wat alarmpjes na, vertrokken we na boven. En dan zie je opeens de grond en auto'tjes heel snel kleiner worden! Heeeel klein... Maar op een gegeven moment denk je, huh zijn we langzamer aan het gaan? Nee, de bergwand is gewoon zo gigantisch dat het maar zo lijkt. Allemachtig wat een natuurgeweld daar. 

Dan denk je, ja! We zijn er, de eerste halte, maar nee, dat was alleen de overstap op een luttele 2350meter... We zijn er nog lang niet..

Hup, op naar de volgende halte. Onderweg natuurlijk vergaapt aan de uitzichten die alsmaar grootser werden, en de broek alsmaar bruiner. Nee grapje, viel best mee, op een momentje na bij een overgang van pylon was de gondola echt super stabiel. Ik denk dat we geluk hadden met een vrijwel windloze dag. 

Bij de tweede halte uiteraard uitgebreid vergaapt aan de uitzichten, ergens een beetje pech dat het vrij bewolkt was, maar gelukkig niet geheel windstil dus mettertijd verschoven  de wolken en zag je iedere keer weer wat nieuws.  

Maar ja, je hebt niet voor niks 6euro extra betaald om tot de top te mogen gaan. Dus dat deden we dan ook. Van beneden zag je al dat het erg bewolkt was daarboven. 

Eenmaal boven aangekomen was het hele station gehuld in een wolk. Je kon letterlijk niet verder dan de railing kijken. Maar het station telde 4 lagen, op een laag lag een heel bijzondere kapel, uitgehouwen in een grot. Terwijl m'n adem wolken veroorzaakte, getracht een foto te maken, maar met zoveel tegenlicht was dit geen succes.

Toen door naar beneden, de gletsjer laag! Daar hadden ze een stuk van de gletsjer met een soort doek bedekt en afgezet met paaltjes, en daar mocht je wat rondlopen. Dat was natuurlijk hilariteit ten top, terwijl heel Europa gebukt gaat onder een hittegolf, konden wij sneeuwballen maken. 

Toen weer terug naar boven, kijken of het uitzichtpunt nog steeds omhuld was door de wolken. En jawel, bij vlagen kon je door de wolken kijken en dan realiseer je je opeens hoe idioot hoog dat je je bevindt, 3265m... En de drop achter de railing... waar je eerst nog relaxed tegen de railing aan leunde omdat je niks zag door de wolken. Geeft je lichaam opeens heel andere angst signalen af! 

Ik heb wel 50 foto's gemaakt, heb getracht een selectie te maken.  

Op onderstaande foto zie je het massief van Piz Boe (volgens mij heet dat zo althans). Dat is dus waar de sella ronde omheen gaat en wij die morgen omheen hebben gereden. Van onderaf zie je die piek niet. Maar hierboven zijn we zelfs hoger! 

Toen we weer beneden waren was het net wat te vroeg om al te gaan eten bij de pizzeria, een uurtje of 4 was het. Maar op een gegeven moment begon het wel erg te betrekken en hoorden we het onweer opeens dichterbij komen. Dus maar snel de beslissing gemaakt het onweer voor te zijn. Dus motorkleren maar weer aan, we moesten zo'n 10km rijden, en gaan. Ondanks dat het wel wat regen toch nog redelijk droog aangekomen bij de pizzeria en daar ons te goed gedaan aan, nou ja, je raad het vast...

Eenmaal terug op de camping hebben we ons een fles limoncello meester gemaakt en voordat ik het wist was het alweer half 11, pikkedonker, flink aangeschoten en hoog tijd om na bed te gaan! 

Ik split de blogs toch maar op, deze website gaat niet zo lekker om met veel foto's dus deel twee komt eraan!  

 

 

Dolomieten!

 Om maar meteen met de deur in huis te vallen, en tis niet dat ik jullie lezers nou perse nog jaloerser wil maken, maar ik heb het vandaag fris gehad... (en voor degene die dit later terug leest, op het moment van schrijven is in NL een hittegolf met 37c). 

Gisteravond was de zonsondergang toch wel weer erg mooi, deze foto's wil ik jullie niet onthouden.

& Leuke motors spotten kan zelfs op de camping!  

Weer gelukt om de blog niet te beginnen met 'Vandaag begon...', maar ja vandaag begon de dag toch echt weer lekker vroeg, had de g.o.a.t. bowl me weer gesmaakt, was het nog steeds een takke eind lopen naar het toiletgebouw en daar in Leifers was het nog steeds best warm. Maar ik ben de warme nacht best goed doorgekomen, daar mag ik niet over klagen. Bij de campingshop nog een broodje en een croissant met pistache vulling gescoord, dat moest ik geprobeerd hebben, ook al had ik me voorgenomen weer wat minder en gezonder te gaan eten. Toch was ik rond 9 uur weer klaar om te gaan. 

Het eerste deel van de route voerde me weer over de geweldige weg van 2 dagen geleden, nu terug omhoog en aangezien het vrijwel aan het begin van m'n route lag, heb ik 't toch een stukje rustiger aan gedaan. Daarna begon een flink stuk door een bos over een pas, en dat zou toch een beetje een thema van vandaag worden. Wat ontzettend gaaf om gewoon 20-30km lang aan een stuk door een bos te rijden. Het was wel echt hard werken want het was wederom een smalle weg met op momenten ontzettend krappe haarspeldbochtjes en talloze blinde bochten. 

De fout die ik vanochtend dus had gemaakt was dat ik met inpakken het alweer flink warm had gekregen, en tegen de tijd dat ik vertrok was het daar een graad of 26. Dus ik dacht dat het een goed idee was m'n t-shirt en nekkol alvast nat te maken en aan te trekken. Niet erbij stil gestaan dat in het bos waar ik heen ging, het maar 20c was. Dat was op een gegeven moment toch niet zo prettig meer..  

Anyway, op een gegeven moment haalde ik daar een flinke VW suv in, niks bijzonders natuurlijk. Echter na een snelle plasstop kwam meneer me net voorbij toen ik wou vertrekken, ik wuifde nog even zo van; laat me ff voor zodat ik niet achter je zit. Meneer stopt, rijdt achteruit om me aan te horen, en rijd zo voor m'n neus weer weg. Dus ja, dan maar er achter rijden en wachten op een geschikt moment om in te halen. Meneer had haast ofzo, want hij stampte flink door, al houdt ik em op m'n motor natuurlijk makkelijk bij, maar waar ik gewoon langs tegemoet komende auto's kan; moest hij iedere keer VOL in de remmen. Nadat ik voor de 3de keer bijna een noodstop moest maken hierdoor koos ik maar eieren voor m'n geld en heb ik even gewacht en flink afstand genomen. Gelukkig ging ie vlak erna een parkeerplaats op; ik heb even kort naar 'm getoeterd en toen ik zag dat ie naar me keek even met een vinger op m'n helm getikt. Bereik ik iets ermee? Nee vast niet, maar ik voelde toch even heel erg de drang om 'm duidelijk te maken wat ik van 'm vond. 

Na een korte lunchpauze langs de weg op een nietszeggend stukje Italië, lieten al gauw de fameuze rotsformaties van de Dolomieten zich zien. Nadat ik weer wat van die ontzettende toeristische dorpjes gehad met bijbehorend slakkengang wou ik net voorbij een camper blazen op een recht stuk weg, toen ik rechts van me een wel heel mooie rotsformatie zag, split-second beslissing om even foto'tje maken heeft me waarschijnlijk een lastig gesprek met de lokale Carabinieri bespaard, want met dat ik weer achter de camper duik zie ik een drietal dienders staan op een parkeerplaats. 

Na verschillende schitterende wegen, bossen en een enkele pas, kwam ik al gauw in de buurt van mijn camping. Maar eerst kwam ik langs dit geweldige meer, hier zie je wel duidelijk het effect van klimaatverandering, als je goed kijkt zie je dat het meer eerst echt een -flink- stuk hoger stond! 

Stukje verder weer een foto momentje en daar bood een Hollander even spontaan aan een foto'tje van mij te schieten!

Eenmaal aangekomen op de camping en me geïnstalleerd te hebben alweer een aantal contacten gemaakt, onder andere een Duitser, ook een soloreiziger, ga ik morgenochtend even samen de Sella Ronde mee doen en dan met de Gondola de Punta Rocca omhoog (dacht ik). Het terras van Marmolada bezoeken, het hoogste uitkijk punt in de hele Dolomieten. Ik ga waarschijnlijk wel een schone onderbroek nodig hebben in de gondola omhoog, maar goed, zien we dan wel weer! In ieder geval; #zinin!

 Op bovenstaande foto zie je het (eerste) station nog net liggen en de kabels er naar toe ook.